Recente overdenkingen

25 oktober 2021

Betekenisvolle cadeaus

26 juni 2021

Op de eerste avond van een conferentie merkte ik een vrouw op die op de voorste rij zat. Ze zat me aan te staren. Na de boodschap stond ik met wat mensen te praten toen een andere jonge dame vroeg: Kun je mijn vriendin helpen? Ze zit op de voorste rij en kan niet opstaan! Ik liep naar degene die naar me aan het staren was en zei: Laat me je bemoedigen, blijf gewoon relaxed zitten waar je zit. Over een paar minuten kun je opstaan. Tien minuten later kwam ze naar me toe en vroeg ze of ik wat tijd voor haar had.

Ik ontdekte dat ze een psychiatrisch verpleegkundige was, die bijna 200 kilometer had gereden om de conferentie bij te wonen. Het lukte me om haar voor de rest van de week in een huisje onder te brengen, zodat ze niet dat hele stuk terug hoefde te rijden. Op dinsdagmiddag kwamen we bij elkaar; de pastorale voorganger zat erbij als gebedspartner. De jonge dame vertelde me dat ze de afgelopen drie weken elke dag langs een wapenwinkel was gereden en tegen de verleiding had moeten vechten om een wapen te kopen het mee te nemen naar de conferentie en op me te schieten! Dat idee kwam uiteraard van de vijand aangezien ik de jonge dame niet eens kende.

Aan het einde van de conferentie gaf ze me een grote, fraai ingepakte doos. Er zat een elektrisch voetenbad in. Gewoon met water vullen, aanzetten en genieten. Er zat een briefje bij, waarop stond: Jij waste mijn voeten, laat mij de jouwe wassen.

Op een zondagavond op een andere conferentie – ik was net klaar met spreken – hingen er heel veel mensen om me heen om vragen te stellen. Ik was hondsmoe en wilde net naar huis gaan toen iemand zei: We hebben buiten een gebedsstrijder nodig. Dat zal ik dan wel zijn, vermoed ik! De man leidde me naar een geparkeerde auto. Een vrouw zat voorin, in de bijrijder stoel. Toen ik mijn hoofd door de deur stak, viel ze me met haar rechterhand aan en trok het borstzakje van mijn shirt. Ik ben er met open ogen ingetrapt, ik had beter moeten weten.

Ze was door mijn assistent aan iemand gekoppeld die nog niet grondig was getraind om met moeilijke gevallen om te gaan. Nadat de poging om haar te helpen mislukte, liep ze recht op mijn assistent af en zei ze: Ik ga je vermoorden. Hij zei: Nee, dat ga je niet doen. Hij nam haar mee voor een wandeling en vertelde over de strijd om haar denken en waarom ze de leugens en intimidaties niet hoefde te geloven. Het was een Jamaicaanse dame die lesgaf aan de eerste klas op een openbare basisschool in de buurt. Na de conferentie gaf ze me een grote knuffel en gaf ze me een erg mooi shirt als geschenk.