Recente overdenkingen

25 oktober 2021

Discipline en oordeel

27 juli 2021

We worden in onze relatie met anderen opgeroepen om elkaar niet te veroordelen; we worden geïnstrueerd om elkaar terecht te wijzen als dat gepast is. Het is belangrijk om het verschil tussen deze twee dingen te weten, omdat het van grote invloed is op hoe we met anderen omgaan. Oordeel is gerelateerd aan iemands karakter en terechtwijzing is gerelateerd aan het gedrag van een persoon. Stel dat je je zoon betrapt op het vertellen van een leugen en je tegen hem zegt: ‘Zoon, wat je zojuist hebt gezegd, is niet waar.’ Je veroordeelt hem niet. Je confronteert hem met de bedoeling om hem terecht te wijzen. Als je had gezegd: ‘Zoon, je bent een leugenaar’, dan zou je hem veroordelen.

Sommige pogingen tot discipline zijn niets meer dan karaktermoord. Als jij me dom, stom of arrogant zou noemen, wat zou ik daaraan kunnen doen? Ik zou niet per direct mijn karakter kunnen veranderen. Als je een negatief oordeel geeft van andermans karakter is dit een vorm van afwijzing en veroorzaakt het dat je met de ander op gespannen voet komt te staan. Maar als je een gedragsprobleem aan zou wijzen dan zou ik mijn zonde kunnen bekennen, me ervan bekeren en vergeving vragen aan degenen die aanstoot aan mij hebben genomen. Ik moet misschien wel leven met de gevolgen van de zonde en de schade herstellen als dat nodig is maar ik zou wel met God herenigd zijn en met anderen.

We moeten elkaars karakter opbouwen, niet afbreken. Als al Gods kinderen het volgende vers zouden onthouden en het nooit zouden schenden dan zou tenminste de helft van onze problemen in de kerk en de familie verdwijnen. ‘Laat er geen vuile taal uit uw mond komen, maar wel iets goeds, wat nuttig is tot opbouw, opdat het genade geeft aan hen die het horen’ (Efeze 4:19). Volgens het vers erna bedroeven we de Heilige Geest wanneer we onze woorden gebruiken om anderen af te breken in plaats van op te bouwen. Laten we geen kwaad doen aan onze naaste. Laten we de waarheid in liefde spreken. Laat in burgerzaken de rechter in de rechtbank beslissen of we schuldig of onschuldig zijn, gebaseerd op getuigenverklaringen en laat God oordelen over ons karakter.

Discipline moet gebaseerd zijn op waarneembaar gedrag. Je zou persoonlijk moeten zien of horen wat een ander persoon gezegd of gedaan heeft voordat je hem rechtmatig kunt confronteren. De wet van Mozes vereiste dat er twee of drie getuigen nodig waren voor het opleggen van de doodstraf. De kerk wordt op dezelfde manier geïnstrueerd om twee of drie getuigen te hebben voordat een persoon die gezondigd heeft voor de gemeente wordt gebracht (Mattheüs 18:15-20). Als je iemand in een zonde betrapt, confronteer hem daarmee met de bedoeling hem terug te winnen. Als de mensen zich niet bekeren en er geen andere getuigen zijn, eindigt de zaak daar. Discipline of vermanen is niet hetzelfde als straf. Straf is gericht op het verleden. Discipline en vermanen zijn gericht op de toekomst. God straft ons niet wanneer we zondigen. Hij vermaant ons (discipline) en leidt ons in alle waarheid zodat we het niet nog eens doen. De straf die we verdienden, is al op Christus gelegd.