Recente overdenkingen

Wie ben je?

9 januari 2021

De kernbeginselen van het evangelie zijn vergeving van zonden, nieuw leven in Christus, en de ontwapening van satan die de ‘vorst van deze wereld’ was geworden volgens Jezus (Johannes 12:31). Veel gelovigen worstelen met de zekerheid van hun behoudenis en twijfelen daarom aan de vergeving van zonden. Een nog groter aantal heeft geen idee wie hij is in Christus.

‘Wie ben jij?’ Er is geen vraag die nog persoonlijker is, en weinigen kunnen een wezenlijk antwoord geven. Thales van Milete, die wordt beschouwd als een Griekse wijze, leefde vijf eeuwen voor Christus. Op de vraag: ‘Wat is het moeilijkst?’ antwoordde hij: ‘Jezelf kennen.’

Hoe zou jij die vraag beantwoorden? Zou je jouw naam geven? Je nationaliteit? Je beroep? In een informele studie gedaan door psychologen werd enkele honderden mensen op straat en op het werk die vraag gesteld. De meesten schrokken van de vraag en wisten niet hoe te reageren. Sommigen werden defensief, terwijl anderen hun karakter beschreven, hun familie of baan. Eén man antwoordde: ‘Nou zeg, ik weet het niet, die vraag is mij nooit eerder gesteld.’

Ik zat nog niet lang in de bediening toen ik opmerkte dat de meeste mensen zich niet van nature goed voelen over zichzelf. Christenen worden veranderde hun zelfbeeld niet per se. Dus las ik enkele psychologieboeken over eigenwaarde, die jammerlijk tekortschoten om de essentie van ons wezen te verklaren. Sociale wetenschappers zijn dieper in het onderbewuste doorgedrongen dan ooit tevoren, maar op de vraag ‘wie wij zijn’ hebben zij nog maar een oppervlakkig antwoord. Seculiere psychologen kunnen een psychologisch profiel van jouw persoonlijkheid geven, maar dat is heel anders dan de essentie van wie wij zijn als menselijke wezens, geschapen naar het beeld van God.

Zelfhulppsychologie mag dan leiden naar enige vorm van zelfverwezenlijking, maar het eindigt bij de mensheid die alleen maar een naam voor zichzelf probeert te maken, en deze zal met de tijd snel vervagen. Elkaars ego strelen of jezelf bij je lurven pakken heeft geen blijvend effect op hoe iemand zichzelf ziet. De wereld zoekt naar sociale status, voorbeeldige prestaties of het waardevolle in iemand, maar dat stort altijd ineen onder vijandige afwijzing of ziekelijke zelfreflectie.
Ik zocht zelf naar antwoorden toen God me uit het pastoraat riep om les te gaan geven op Talbot School of Theology. In mijn tweede jaar van lesgeven ontdekte ik wie ik was in Christus. Ik had dat theologisch misschien wel geweten, maar nu wist ik het diep van binnen en voor eeuwig, op een manier die alleen God kan bewerken. Toen merkte ik op dat alle verslagen christenen die ik probeerde te helpen één ding gemeenschappelijk hadden. Niemand van hen wist wie ze waren in Christus of begreep wat het betekende om een kind van God te zijn. Als de Heilige Geest met onze geest getuigt dat wij kinderen van God zijn (Romeinen 8:16), waarom voelden zij dat dan niet? De apostel Johannes schreef: ‘Maar allen die Hem aangenomen hebben, hun heeft Hij macht gegeven kinderen van God te worden’. Waarom weet niet iedere gelovige dat?