Ik vind het niet erg om op Bijbelse gronden een standpunt in te nemen en te leven met de conflicten die daaruit voortvloeien met mensen die zich tegen het evangelie verzetten. Ik geloof dat dit deel is van onze roeping. Wat God pijn doet, is als de bediening wordt gehinderd door goedbedoelende mensen die onontkoombare verandering in de weg staan.
Ik vertel mijn studenten altijd dat de grootste schat die ze in de eerste jaren van hun bediening hebben, de oudere en volwassen heiligen zijn in de gemeente. De grootste hindernis, of het grootste ‘risico’, zullen de oude heiligen zijn die jaren geleden al zijn opgehouden met groeien. Al wat deze oudere garde doet is censuur uitoefenen. Ze tonen niet meer liefde en vriendelijkheid dan twintig jaar geleden. Ze aanbidden niet – ze hebben kritiek op de aanbiddingsdienst. Ze zitten niet langer onder het oordeel van de schrift – ze formuleren hun oordeel over de voorganger. Ze dragen geen vrucht meer – ze voorkomen vrucht. Ze staan erop gelijk te hebben, terwijl ze bezig zouden moeten zijn met heilig leven.
Werkelijk volwassen heiligen hebben geleerd hun vrijheid te beperken voor het welzijn van zwakkere gelovigen. Hun geloof hangt niet aan tradities, dus accepteren ze met vreugde veranderingen in de stijl van bediening, die een jongere generatie kan aanspreken.
Een heel ander probleem ontstaat als jonge christelijke leiders zich impulsief storten in de rol van ‘veranderaar’, zonder de gevolgen van hun veranderingen te doordenken. Elke beweging voorwaarts die resulteert in verlies van gemeenschap is geen verbetering. We moeten ijverig bezig zijn om de eenheid van de Geest te bewaren. Zulke bevlogen veranderaars lijken zich niet bewust dat geduld ook een vrucht van de Geest is. De moderne generatie wil alles onmiddellijk. Ze schijnen te zijn vergeten dat God alles grondig maar ook ordelijk doet. Hij zal geen verwarring zaaien.