De Bijbel staat vol waarschuwingen over zelfmisleiding. Jakobus 1:26 herinnert ons aan het feit dat we onszelf misleiden als we denken dat we godsdienstig zijn, maar onze tong niet in bedwang houden. Er is niets wat God meer pijn doet dan dat we mensen met onze woorden omlaag halen en niet opbouwen. We mogen onze tong nooit gebruiken om anderen pijn te doen of te vernederen. In plaats daarvan moeten we met onze woorden anderen opbouwen, en daardoor genade doorgeven aan hen die naar ons luisteren. Als je tong onbeheersbaar is, houd je jezelf voor de gek als je denkt dat je desondanks toch een geestelijk leven kunt leiden.
We misleiden onszelf ook als we denken dat we niet zullen oogsten wat we zaaien (Galaten 6:7). Christenen denken soms dat dit voor hen niet opgaat, maar dat is niet waar. Hoewel onze zonden zijn vergeven, zullen we alsnog moeten leven met de gevolgen van onze gedachten, woorden en daden, of die nu goed zijn of slecht.
Ik heb het voorrecht gehad om op te groeien op een boerderij, en daar was ik jaar in, jaar uit getuige van de wet van oorzaak en gevolg. Als we in de lente geen goed zaad zaaiden, hadden we in de herfst geen goede oogst. Als we de schapen niet voerden, gingen ze dood. Jongeren hebben vaak moeite om deze eenvoudige wet van zaaien en oogsten te begrijpen. Ze leven van weekend naar weekend en van feestje naar feestje, en bereiden zich daardoor niet goed voor op hun toekomst.
Je leven mag dan gemeten worden aan de hand van wat je oogst, maar die oogst wordt bepaald door wat je in je leven zaait. Als je een vriend wilt hebben, moet je een vriend zijn. Wat je uit dit leven haalt, is evenredig aan hoeveel je erin stopt.